του Βασίλη Λιόση
Μετά την εμπρηστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη με γκαζάκια, κατέληξε η μητέρα της πολιτεύτριας της ΝΔ, Αφροδίτη Νέστορα. Η καταδίκη της ενέργειας και της δολοφονίας είναι εκ των ων ουκ άνευ.
Τόσο η ενέργεια, όσο και τα αποτελέσματά της μας οδηγούν σε μερικά συμπεράσματα:
1. Όσες φορές έχουν γίνει ανάλογες ενέργειες δεν έχουν επιφέρει καμία επαναστατικοποίηση των μαζών. Το αντίθετο συμβαίνει. Η πλειονότητα των ανθρώπων καταδικάζει τέτοιες ενέργειες πόσο μάλλον όταν στοιχίζουν ζωές αθώων. Ας θυμηθούμε τη δολοφονία του Αξαρλιάν από επιχείρηση της 17 Νοέμβρη.
2. Το αν πρόκειται για «αγνούς ιδεολόγους» ή προβοκάτορες του παρακράτους, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τέτοιες ενέργειες λειτουργούν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ προβοκατόρικα και αποπροσανατολιστικά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα επιβεβαίωσης της προηγούμενης διαπίστωσης αποτελεί η περίπτωση της Marfin το 2010. Τρεις αθώοι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στο κτίριο της τράπεζας και απανθρακώθηκαν μετά από ρίψη μολότοφ. Η δολοφονία έγινε εν μέσω τεράστιας διαδήλωσης για τα πρώτα μνημονιακά μέτρα και σήμανε την κάμψη των διαδηλώσεων στη συνέχεια. Είναι σαφές ποιους εξυπηρέτησε η δολοφονία. Αλήθεια, τους δολοφόνους τους ψάχνουν ακόμα;
3. Οι ενέργειες αυτές όταν ειδικά συνοδεύονται και από δολοφονία σημαίνουν στη συνέχεια ένταση του αυταρχισμού. Αποτελούν μια χρυσή ευκαιρία και ένα άλλοθι για αλλαγές στο νομικό πλαίσιο αλλά και ένταση στην άσκηση της κρατικής βίας στην πράξη. Η δράση της 17Ν, για παράδειγμα, επέφερε τη θέσπιση του λεγόμενου αντιτρομοκρατικού νόμου.
4. Από την άλλη πρέπει να τονιστεί η υποκρισία του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης που με «ιερή» αγανάκτηση καταδίκασαν την τρομοκρατική ενέργεια. Ασφαλώς και είναι και δικαίωμά τους και αυτονόητη η καταδίκη αλλά όφειλαν το ίδιο να κάνουν και για τους νεκρούς των εργατικών δυστυχημάτων και τους νεκρούς των Τεμπών και όχι να προσπαθούν να μειώσουν εντέχνως τα νούμερα για τους πρώτους και να λένε πως «όσοι μιλάνε για το μπάζωμα είναι για τα μπάζα» για τους δεύτερους. Και αυτοί δολοφονημένοι ήταν είτε από την εργοδοτική αυθαιρεσία είτε από την κρατική αναλγησία.
Οι αγωνιστές δρουν στο φως της ημέρας. Χωρίς κουκούλες. Χωρίς προβοκάτσιες. Με το όνομά τους. Οι αγωνιστές πυρπολούν τις συνειδήσεις. Όχι αυτοκίνητα και κτίσματα.
* Η κεντρική εικόνα είναι από σχετικό ρεπορτάζ του Ημεροδρόμου
