του Διονύση Περδίκη
Ο Π. Μαυροειδής, σε σύντομη παρέμβασή του υπό τον τίτλο “Περί λίθινης εποχής και καπιταλιστικής παρακμής”, καταλήγει στο εξής:
«10. Είναι ώρα να μιλήσουμε όχι μόνο για την αντίσταση στον πόλεμο και την ήττα ΗΠΑ ΝΆΤΟ ΕΕ, αλλά για τον ξεσηκωμό και την αντικαπιταλιστική επανάσταση για ένα άλλο κόσμο διεθνιστικής ειρηνικής συνύπαρξης λαών και πολιτισμών με κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της ιμπεριαλιστικής ληστείας και επιβολής.»
Κανείς δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει περισσότερο με το σημείο αυτό, στη γενικότητά του.
Ωστόσο, όσον αφορά τις διάφορες παρεμβάσεις τόσο του ιδίου, όσο και των οργάνωσεων στις οποίες πρωτοστατεί (ΝΑΡ/Κομμ. Απ. και ΑΝΤΑΡΣΥΑ), παρατηρούμε τα εξής:
1. Μέχρι πρόσφατα αρνούνταν να δεχτούν το σύνθημα περί “ήττας των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ” και αρκούνταν σε συνθήματα γενικόλογα αντιπολεμικά, ή περί της μη εμπλοκής της χώρας μας, και από εκεί απευθείας στην …αντικαπιταλιστική επανάσταση…
2. Περιμένουμε μια ανάλυση από τον πολιτικό του χώρο για το πως επηρεάζει η ήττα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού -του μοναδικού σύμφωνα με εμάς και με τη συντριπτική πλειοψηφία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος– την προοπτική των σοσιαλιστικών (όχι “αντικαπιταλιστικών”!..) επαναστάσεων του 21ου αιώνα.
Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι ανοίγει ο δρόμος γι’αυτές μέσα από μια τέτοια ήττα, ή ότι, με άλλα λόγια, η στρατηγική αυτή ήττα του ιμπεριαλισμού συνιστά αναγκαίο -πλην όχι από μόνο του επαρκή- όρο για τις επαναστάσεις αυτές.
3. Επιπλέον όρος, προφανώς, είναι η πολιτική ανεξαρτησία της επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς.
Ωστόσο, σε ποιο σημείο αρχίζει αυτή η ανεξαρτησία να μετατρέπεται σε άρνηση των -εξίσου αναγκαίων- τόσο εσωτερικών όσο και διεθνών πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών;
Βλέπουμε καμία επαναστατική διαδικασία να ξεσπά, να νικά και να αντέχει χωρίς την πιο πλατιά ενότητα του εργαζόμενου λαού, ή χωρίς να διασπώνται και οι διάφορες συμμαχίες της αστικής τάξης στα ενδιάμεσα, μικροαστικά στρώματα;
Βλέπουμε πουθενά πολιτικά “καθαρές” αντικαπιταλιστικές επαναστάσεις χωρίς συμμαχίες με “ρεφορμιστές”;
Βλέπουμε πως αντέχουν ακόμη και μικρές χώρες όπως η Κούβα αξιοποιώντας κάθε δυνατή διεθνή συμμαχία με τις χώρες που πολεμούν τον ιμπεριαλισμό και αμφισβητούν την παγκόσμια ηγεμονία του;
Εν τέλει, θέλουμε την ήττα του ιμπεριαλισμού ή φοβόμαστε μην αναδυθεί κανένας “καινούριος”, “ανταγωνιστής” του “δικού μας”, κανένας “ανατολίτης”, “θεοκρατικός”, “δεσποτικός”, “νεοτσαρικός”, “κρατικοκαπιταλιστικός”, “αυταρχικός”;..
Έχουμε διεθνείς συμμάχους ή όλοι είναι “ιμπεριαλιστές ολόγυρά” μας;..
Άραγε πόσο αξιόπιστος σύμμαχος των λαών που αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό είναι κόμματα και οργανώσεις της Δυτικής Αριστεράς, όπως η Κομμ. Απελ., της οποίας προβεβλημένα στελέχη της έφτασαν να αναπαράγουν ακόμη και την κατασκευασμένη με τεχνητή νοημοσύνη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ενάντια στην ιρανική επανάσταση που σήμερα οδηγεί τον αμερικάνικο και σιωνιστικό ιμπεριαλισμό σε μια στρατιωτική και πολιτική ήττα, υποστηρίζοντας, στην ουσία, την “έγχρωμη αντεπανάσταση” που προετοίμαζε το έδαφος για την άνανδρη στρατιωτική επίθεση που ακολούθησε;
Είχαν προηγηθεί πανηγυρισμοί του ΣΕΚ, συμμάχων τους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για την ανατροπή της κυβέρνησης Ασάντ, και δηλώσεις του στυλ «ούτε λυπόμαστε ούτε χαιρόμαστε» και από τους ίδιους…
Αν μας πουν, οι λαοί και οι κυβερνήσεις αυτές, όταν θα τους έχουμε εμείς ανάγκη, ότι «ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι φίλος μου» θα έχουν άδικο;..
