του Ηλία Σκυλλάκου
Υπάρχει πράγματι μια παράξενη πολιτική σχιζοφρένεια σε ένα κομμάτι της εγχώριας Αριστεράς. Από τη μία στηρίζει την Βενεζουέλα ενάντια στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και την αντίσταση στις αμερικανικές κυρώσεις· ταυτόχρονα, με την πρώτη ευκαιρία, βγάζει δελτία καταγγελίας ή αναλύσεις για «ρωσικό και κινεζικό επεκτατισμό» ή μιλάει για «συγκρούσεις ιμπεριαλιστών, που μοιράζουν τον πλανήτη» κτλ.
Σαν να μπορείς να στηρίξεις οποιαδήποτε χώρα σηκώνει ανάστημα απέναντι στην Ουάσινγκτον… με την προϋπόθεση να μην αναζητά διεθνείς συμμαχίες.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει πίσω του ολόκληρο ιστορικό καταλήστευσης χωρών της Λατινικής Αμερικής: πραξικοπήματα, εισβολές, οικονομικούς αποκλεισμούς, μπλοκαρισμένα αποθεματικά, εταιρική λεηλασία και ασφυκτική πίεση σε κάθε κυβέρνηση που δεν ευθυγραμμίζεται με τις επιταγές της Ουάσινγκτον. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το να εμφανίζονται η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν, ως… οι άλλοι κακοί είναι απλώς κωμικό.
Και πάμε στο ερώτημα…
Το ερώτημα προς όλους όσοι δηλώνουν «κατά της επέμβασης» στη Βενεζουέλα, αλλά την ίδια στιγμή κρατάνε ίσες αποστάσεις βάζοντας απέναντι Κίνα, Ρωσία, Ιράν που συμμαχεί ο Μαδούρο, σαν να είναι το ίδιο πράγμα.
Θα συζητούσε καν ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός να πραγματοποιήσει στρατιωτική επέμβαση αν δεν υπήρχε ο Νικολάς Μαδούρο;
Οχι βεβαια και το ξέρετε.
Ξέρετε, ότι αν στη Βενεζουέλα κυβερνούσε ένας πρόεδρος πλήρως ευθυγραμμισμένος με την Ουάσινγκτον, ένας πρόεδρος που θα παρέδινε τους φυσικούς πόρους, θα άνοιγε τα σύνορα στις αμερικανικές πολυεθνικές και θα έθαβε την έννοια εθνικής κυριαρχίας, καμία «απειλή επέμβασης» δεν θα υπήρχε και κανένα αεροπλανοφόρο δεν θα είχε δέσει στην Καραϊβική.
Αυτός είναι ο πυρήνας.
Ο Μαδούρο είναι πρόβλημα για τις ΗΠΑ επειδή δεν τους ανήκει.
Επειδή ακολουθει πολιτική ανεξάρτητη και διαπραγματεύεται, υπογράφει συμφωνίες, επιλέγει συμμαχίες και ακολουθεί διεθνή δρόμο ανεξάρτητο από το State Department.
Κι όσοι τον καταγγέλλουν ότι κάνει συμφωνίες με Κίνα, Ρωσία ή Ιράν, ας απαντήσουν και στο εξής:
Με ποιους ακριβώς θα έπρεπε να κάνει συμφωνίες μια χώρα που έχει υποστεί πολυετείς κυρώσεις, αποκλεισμούς, οικονομικό στραγγαλισμό και απειλές εισβολής;
Με αυτούς που της πάγωσαν τα αποθέματα, της έκλεισαν την πρόσβαση στις αγορές και φρόντισαν για την πολιτική της απομόνωση; Η΄ με κανέναν;
Να περιμένει παθητικά μέχρι να γονατίσει;
Να παραδοθεί στο δολάριο και στους όρους του ΔΝΤ για να θεωρηθεί «δημοκρατική», ή να μην συνεργαστεί με καμία χώρα στον πλανήτη γιατί όλοι είναι «ιμπεριαλιστές»;
Μήπως να αυτοκτονήσει;
Και τελικά, τι προτείνουν όλοι αυτοί οι «αριστεροί» που από την μια καταγγέλουν τις ΗΠΑ και από την άλλη τους συμμάχους του Μαδούρο όπως είναι Κίνα, Ρωσία ή Ιράν;
Να απομονωθεί;
Να κόψει κάθε συμφωνία;
Να κάτσει να περιμένει μέχρι να λυγίσει η κοινωνία από τις κυρώσεις;
Να περιμένει να γίνει σοσιαλισμός ή καλύτερα κομμουνισμός σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη για να λύσει και το δικό της πρόβλημα;
Να παραδώσει τη χώρα του σε έναν οικονομικό στραγγαλισμό που δεν κοστίζει σε αυτούς ούτε μισό ευρώ και δεν αφαιρεί ούτε μια μέρα ζωής από τη δική τους θαλπωρή;
Η Δυτική « Αριστερά» δυστυχώς, είναι κοινωνικοποιημένη μέσα σε περιβάλλοντα άνεσης και καταναλωτικής σταθερότητας, υιοθέτησε την πολυτέλεια του «κριτικού παρατηρητή», σαν να είναι εξωτερικός σχολιαστής της ιστορίας και όχι πρωταγωνιστής της.
Έμαθε να κάνει «πολιτική» από θέση κριτικού ακροατηρίου, αλλά όχι από θέση ευθύνης, συσχετισμού και σύγκρουσης. Έμαθε να ονειρεύεται ιδανικές επαναστάσεις σε έναν κόσμο που είναι στη φαντασιακή της κατασκευή και δεν πρόκειται να υπάρξει.
Κρίνει κυβερνήσεις και κινήματα στην Ασία, στη Λατινική Αμερική ή στην Αφρική με μέτρο τα δικά της πρότυπα, τις δικές της «ακαδημαϊκές ευαισθησίες», τις δικές της παχιές κουβέντες περί “δημοκρατίας”.
Το πρόβλημα είναι βαθύ και δυστυχώς, η ουσία είναι ότι πίσω από όλα αυτά κρύβεται αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε.
Η πλειοψηφία της Δυτικής «Αριστεράς» δεν θέλει την εξουσία.
Ή αν την θέλει, απλά βρίσκεται εντός των τειχών της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ, οπότε έχει διαλέξει μεριά.
Όποιος όμως δεν διεκδικεί εξουσία, όποιος φοβάται να κυβερνήσει, να διαπραγματευτεί, να πάρει ευθύνη και να συγκρουστεί, δεν είναι πολιτική δύναμη.
Είναι κάτι άλλο: μια ιδεολογική ΜΚΟ, με ωραία λόγια, ευαισθησίες, ανακοινώσεις και ηθικά μανιφέστα. Ένας χρήσιμος ηλίθιος για να κάνει δουλειά για τον ιμπεριαλισμό.
Βολεύεται στη θαλπωρή των προνομίων του Δυτικού κόσμου. Δεν διεκδικεί ανατροπές, δεν οραματίζεται να ηγεμονεύσει και να αναλάβει την εξουσία, δεν την υπολογίζει ως πραγματικό πεδίο δράσης. Φοβάται τη σύγκρουση, αποφεύγει τις ευθύνες, και έτσι καταλήγει να ηθικολογεί για να καλύψει την πολιτική της απουσία.
Και τελικά, το ζητούμενο είναι σαφές για τι ανάγκη έχουμε σήμερα.
Μια Αριστερά που δεν αρκείται στον ρόλο του σχολιαστή, αλλά διεκδικεί θέση στον πυρήνα των αποφάσεων.
Που γνωρίζει ότι η εξουσία είναι το πεδίο της ιστορικής ευθύνης του εργαζόμενου λαού.
Μια Αριστερά ικανή να σταθεί στο ύψος των πραγματικών συσχετισμών, να υπερασπιστεί την αυτοδιάθεση των λαών στην πράξη, να σχεδιάσει, να αντέξει και να μετασχηματίσει.
Μια Αριστερά που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως δύναμη εξουσίας.
