από το facebook του Βασίλη Λιόση
[1] Γιατί ο Τσίπρας αποφάσισε τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος;
–Διότι, είτε πιέστηκε από τον λαϊκό παράγοντα, είτε ανέμενε τη νίκη του ΝΑΙ προκειμένου να πάει σε συμβιβασμό-εξευτελισμό καλυπτόμενος από τη λαϊκή ετυμηγορία.
[2] Πώς αντιμετώπισε η ελληνική αστική τάξη και η ευρωπαϊκή-αμερικανική γραφειοκρατία το δημοψήφισμα;
–Επιχείρησε να δημιουργήσει αντικίνημα με το «Μένουμε Ευρώπη» και διαχεόταν η πληροφορία ότι το ΝΑΙ θα νικήσει. Ο Μεϊμαράκης μετά τα αποτελέσματα είπε χαρακτηριστικά: «Αν δεν έρθει συμφωνία, θα παρέμβουν οι δυνάμεις της αστικής τάξης, θα απαντήσουμε πολύ διαφορετικά οι δυνάμεις της δημιουργίας». Μετά το δημοψήφισμα ο Τσίπρας δέχτηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία τις νουθεσίες του Αμερικανού υπουργού οικονομικών προκειμένου να αποδεχτεί το τρίτο μνημόνιο.
[3] Πώς ψήφισε ο κόσμος;
–Η νέα γενιά τάχθηκε συντριπτικά υπέρ του ΟΧΙ. Στις ηλικίες 18-24 το ΟΧΙ έλαβε 85% και στις ηλικίες 25-34 το ΟΧΙ έλαβε το 72,3%. Το ΝΑΙ στην Εκάλη έλαβε το 84,62%, στον Διόνυσο το 69,78%, ενώ στον Ασπρόπυργο το ΟΧΙ έλαβε το 79,2% και στη Φυλή το 77,22%. Η ψήφος ήταν έντονα πολωμένη ταξικά.
[4] Πώς ερμηνεύεται η κυβίστηση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ;
– Το μεγαλύτερο τμήμα της ηγεσίας του διαχρονικά όμνυε στην ανάγκη παραμονής στην ΕΕ, ενώ οι συνεχείς προγραμματικές υποχωρήσεις του δεν άφηναν περιθώρια αυταπατών. Το ίδιο και η κυβερνητική σύμπραξη με τους ακροδεξιάς κατεύθυνσης ΑΝΕΛ.
[5] Μήπως είχε δίκιο η ηγεσία του ΚΚΕ με την επιλογή του λευκού-άκυρου;
– Όχι, διότι το ΟΧΙ σήμαινε σύγκρουση με τους δανειστές, ενώ το ΝΑΙ συμβιβασμό. Επιπλέον, ήθελε δεν ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ, το ερώτημα μετατράπηκε από την ίδια την ΕΕ σε «παραμονή ή όχι στο ευρώ». Άρα μετετράπη σε ένα ακόμη πιο συγκρουσιακό δίλημμα. Εξάλλου, η πρόταση του ΚΚΕ στη βουλή να προστεθεί το ερώτημα στο δημοψήφισμα «παραμονή ή έξοδος από την ΕΕ», συνιστά μία τεράστια αντίφαση αφού κατ΄ επανάληψη η ηγεσία του ΚΚΕ έχει απορρίψει το αίτημα της εξόδου θεωρώντας ότι έχει νόημα μόνο σε συνθήκες σοσιαλισμού.
[6] Μήπως ακόμη κι έτσι η πραγματική γραμμή σύγκρουσης ήταν αυτή της ηγεσίας του ΚΚΕ;
– Ας δούμε τι είπε ο πρόσφατα ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Συγκάλεσα τη σύσκεψη κατόπιν εισήγησης του πρωθυπουργού. Καθόλου τεταμένο δεν ήταν το κλίμα. Ήταν κλίμα περίσκεψης, κλίμα αγωνίας, αλλά σε καμία περίπτωση κλίμα σύγκρουσης. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη θετική στάση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, αλλά και της Φώφης Γεννηματά. Εκείνος που βοήθησε πολύ ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης. Έκανε τα πάντα ώστε να επιτευχθεί συναίνεση. Αλλά η κορυφαία δήλωση έγινε από τον Δημήτρη Κουτσούμπα, ο οποίος εντυπωσίασε και τη Μέρκελ. Ο Κουτσούμπας είπε δημοσίως: “Εμείς είμαστε εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά όταν μπαίνεις σε έναν Οργανισμό όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν φεύγεις με αυτόν τον τρόπο”. Ό,τι καλύτερο μπορούσε να περιμένει ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας από ένα κομμουνιστικό κόμμα».
[7] Η γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ είχε ανταπόκριση;
– Από την ανάλυση των ψήφων προκύπτει αβίαστα ότι η γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ απορρίφθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους ψηφοφόρους και οπαδούς του.
[8] Ποια ήταν τα αποτελέσματα της αντιστροφής του μηνύματος από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;
– Η διάθεση για σύγκρουση από μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού και η ριζοσπαστικοποίηση, πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. Ο ΣΥΡΙΖΑ διέσπειρε την απογοήτευση και με την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου οδήγησε σε ένα κύμα αποστράτευσης και συντηρητικοποίησης. Απόδειξη οι δύο εκλογικές νίκες της ΝΔ με μεγάλα ποσοστά, η μεγάλη αποχή και η καθίζηση του λαϊκού κινήματος. Η ζημιά ήταν και είναι τεράστια. Οι ευθύνες ιστορικές.
[9] Πώς αντιμετωπίζουν στο σήμερα τα συστημικά ΜΜΕ την επέτειο;
– Τα συστημικά ΜΜΕ, άρα η ελληνική ολιγαρχία, έχουν πρώτον, υποβαθμίσει το γεγονός και δεύτερον, ισχυρίζονται το αναμενόμενο: θεωρούν ευτυχές το γεγονός της αντιστροφής του μηνύματος αφού σε διαφορετική περίπτωση θα πηγαίναμε σε ολική καταστροφή (εννοούν σε απρόσμενες εξελίξεις για το ελληνικό και ευρωπαϊκό κεφάλαιο).
[10] Ποιο το πολιτικό συμπέρασμα από την όλη διαδικασία;
– Πρώτον, η παρέμβαση, πριν και μετά το 2015, της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας υπογράμμισε τη βάθυνση της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας. Δεύτερον, απέδειξε πως η ελληνική αστική τάξη τις κρίσιμες στιγμές μπορεί να γίνει ιδιαίτερα σκληρή απέναντι στον λαϊκό παράγοντα (δήλωση Μεϊμαράκη). Τρίτον, η απάντηση στις μεγάλες πολιτικές προκλήσεις μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις μακροχρόνια.
[11] Θα αρκούσε μία σύγκρουση με τους δανειστές;
Ασφαλώς και όχι. Θα μπορούσε να αποτελέσει , όμως, τη θρυαλλίδα για ευρύτερες ρήξεις υπό την ηγεμονία του λαϊκού παράγοντα: των εργατικών συνδικάτων, των φοιτητικών συλλόγων, των αγροτικών οργανώσεων και των συλλογικοτήτων των μεσαίων στρωμάτων, των νέων μορφών αυτοοργάνωσης. Η έξοδος από την ΕΕ και ΝΑΤΟ, η διαγραφή του χρέους, η κατάργηση των μνημονιακών νόμων, η εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας είναι όρος ζωής για τα λαϊκά στρώματα και μία προϋπόθεση για να πάει ο λαϊκός παράγοντας στην τελική ρήξη.
[12] Και τώρα;
– Η μνήμη για το τι έγινε το 2015, γιατί έγινε, ποια ήταν η στάση των πολιτικών δυνάμεων, πώς οι εξελίξεις αντιμετωπίστηκαν από τις ελίτ της ΕΕ, ποια αιτήματα επιτάσσει κάθε φορά η ιστορική συγκυρία, πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή και να αποτελέσει έναν οδηγό για τη μελλοντική ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος.
