Στις 26 Ιανουαρίου 2026, το PSUV (Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Βενεζουέλας) πραγματοποίησε συνέντευξη Τύπου σχετικά με τα ταραχώδη γεγονότα που προκάλεσε η απεχθής και δειλή απαγωγή του Προέδρου Νικολά Μαδούρο από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ.

Ο γενικός γραμματέας του κόμματος, Ντιοσντάδο Καμπέλο, χαιρέτισε τις μαζικές διαδηλώσεις που είχαν κατακλύσει τους δρόμους σε ολόκληρη τη χώρα – διαδηλώσεις για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας, εκφράζοντας πίστη στον νόμιμο πρόεδρο, και αλληλεγγύη προς το Σύνταγμα του Τσάβες.

Η αντιπολίτευση που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ αποκαλύφθηκε ως μια ομάδα απατεώνων, οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να δουν την χώρα τους να βομβαρδίζεται προκειμένου να επιφέρουν μια αλλαγή καθεστώτος που θα τους καθιστούσε μια παρασιτική κομπραδόρικη ελίτ. Όμως, όπως το έθεσε λακωνικά ο Καμπέλος: «Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν για αυτούς όπως περίμεναν».

Ενώ ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ παρέλασε τους αιχμαλώτους του στους δρόμους της Νέας Υόρκης και κήρυξε «νίκη» ως ένας υπερφίαλος Ρωμαίος αυτοκράτορας, η αλήθεια απέχει πολύ από την εικόνα που έχουν «ζωγραφίσει» τα δυτικά ΜΜΕ και οι πολιτικοί.

Αντί να βυθιστεί στο χάος και τον αποπροσανατολισμό που ο ιμπεριαλισμός είχε προβλέψει ότι θα ακολουθούσαν την απαγωγή, η κυβέρνηση υπό την ηγεσία της αναπληρώτριας προέδρου Ντέλσι Ροντρίγκεζ κάλεσε τα λαϊκά στρώματα να βγουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν την εθνική κυριαρχία, να εντείνουν την κοινή κινητοποίηση του στρατού, της αστυνομίας και των λαϊκών πολιτοφυλακών, και να προσφέρουν στην επαναστατική κυβέρνηση την εμπιστοσύνη και τη στήριξη που χρειάζεται για να διαπλεύσει τα επικίνδυνα νερά που την περιμένουν.

Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της Βενεζουέλας ανταποκρίθηκαν με μια μαζική επίδειξη συνεχιζόμενης υποστήριξης προς τους ηγέτες που είχαν επιλέξει – και ένα τεράστιο χαστούκι στον ιμπεριαλισμό, ο οποίος απέτυχε να βρει ρωγμή στην κοινοτική αλληλεγγύη ενός λαού που ξεσηκώθηκε.

Και οι δυο εξαγορασμένοι, Γκουαϊδό και Ματσάδο, απέτυχαν να κερδίσουν τις καρδιές και τα μυαλά του λαού, ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα σπαταλήθηκαν στην μάταιη προσπάθεια να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα. Η φυσική απομάκρυνση του συντρόφου Μαδούρο από την προεδρική του καρέκλα ισοδυναμούσε με παραδοχή αποτυχίας εκ μέρους της Ουάσιγκτον, η οποία εμποδίστηκε στην αναζήτησή της για μια βιώσιμη μαριονέτα με τις πιο συνηθισμένες «κοινοβουλευτικές» μεθόδους.

Τακτικές υποχωρήσεις και στρατηγική υπομονή: τα βασικά χαρακτηριστικά του παγκόσμιου άξονα της αντίστασης

Η εμπειρία από τα 25 χρόνια της ηγεσίας των Τσαβιστών, αρχικά υπό τον Κομαντάντε Ούγκο Τσάβες και στη συνέχεια υπό τον Νικολάς Μαδούρο, έχει καλλιεργήσει στις μάζες την επαναστατική ωριμότητα να αντέχουν στις δυσκολίες, και να μην πανικοβάλλονται όταν αντιμετωπίζουν οπισθοδρομήσεις.

Όταν ο πρόεδρός σάς αρπάζεται και η πατρίδα σας σείεται κάτω από τα πόδια σας, η αποκτηθείσα συνήθεια να διαβάζετε τη κατάσταση διαλεκτικά αποδίδει καρπούς, καθιστώντας δυνατή τη διάκριση, για παράδειγμα, μεταξύ μιας απαραίτητης τακτικής υποχώρησης υπό πίεση και μιας απερίσκεπτης φυγής από το πεδίο της μάχης. Η Ντέλσι Ροντρίγκεζ δεν κινείται στα τυφλά στις διαπραγματεύσεις της με τους μαφιόζους του Λευκού Οίκου.

Οι αυτοαποκαλούμενοι «φίλοι» της Βενεζουέλας στη Δύση, στερούμενοι αυτής της πολιτικής ωριμότητας, έχουν περάσει υπέροχα θολώνοντας τα νερά, επιδίδοντάς σε ατελείωτες μακάβριες εικασίες για πραξικόπημα στο Καράκας, μια υποτιθέμενη «προδοσία» από την κα. Ροντρίγκεζ, μυστικά σχέδια για την αθέτηση της μπολιβαριανής διαδικασίας κ.λπ. κ.λπ. – συμβάλλοντας στη διάδοση της ανησυχίας και της απογοήτευσης, των φημών, και του πανικού για λογαριασμό της MI6 και της CIA.

Όταν κοινοποιήθηκαν περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις εξελίξεις, μερικοί από αυτούς τους ίδιους «φίλους» έσπευσαν να βγάλουν βιαστικά συμπεράσματα για τη σημασία του ενός ή του άλλου νομοσχεδίου ή πολιτικής εξέλιξης, βαθμολογώντας την κυβέρνηση με άριστα και προσφέροντας τις δικές τους «περίφημες σοφίες». Όλη αυτή η σπορά πανικού και η ερμηνεία των σημείων ήταν χοντρό φαγοπότι για τις ομάδες ψυχολογικών επιχειρήσεων, καθώς και μαχαιριά στην πλάτη για τους συντρόφους στο Καράκας.

Όταν η Ροντρίγκεζ υπέγραψε τον Οργανικό Νόμο για τους Υδρογονάνθρακες, η κρίση των μεγάλων μέσων ενημέρωσης ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση τύπου άσπρο-μαύρο: «Η Ροντρίγκεζ ιδιωτικοποιεί το πετρέλαιο!». Ήταν ό,τι έπρεπε για το BBC να αναφέρει απλά ότι η Βενεζουέλα ιδιωτικοποίησε το πετρέλαιο, αφήνοντας έτσι τη φιλελεύθερη αριστερά να τρίβει τα χέρια της για αυτή την υποτιθέμενη υποχώρηση από τον σοσιαλισμό.

Χρειάστηκε ένας έντιμος δημοσιογράφος από την Orinoco Tribune για να εξετάσει τι λέει πραγματικά ο νόμος για τους υδρογονάνθρακες και να ξεκαθαρίσει τα πράγματα.

«Η Ντέλσι Ροντρίγκεζ, η οποία ασκεί πλέον τα καθήκοντα του προέδρου ενώ ο Μαδούρο κρατείται όμηρος από την αυτοκρατορία, συναντήθηκε με αξιωματούχους του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, και αμέσως κυκλοφόρησαν φήμες ότι πρόδωσε τη Μπολιβαριανή Επανάσταση, προχωρώντας σε ιδιωτικοποίηση του πετρελαίου. Αυτό είναι ψευδές. Η αναθεώρηση του Οργανικού Νόμου για τους Υδρογονάνθρακες ορίζει ότι το κράτος παραμένει ιδιοκτήτης των φυσικών πόρων και ότι οι δημόσιοι φορείς διατηρούν τη πλειοψηφική συμμετοχή σε όλες τις κοινοπραξίες με ιδιωτικές εταιρίες στον πετρελαϊκό τομέα.»

Επιπλέον, «ο νόμος ορίζει ότι η τελική αρμοδιότητα για όλες τις διαφορές θα ανήκει στα βενεζουελάνικα δικαστήρια, και όχι σε κάποιο δικαστήριο της Ουάσιγκτον ή της Νέας Υόρκης». Η Misión Verdad έγραψε ότι «το βενεζουελάνικο κράτος εξωτερικεύει και μεταβιβάζει σε τρίτους τους κινδύνους της εμπορικής δραστηριότητας, ενώ επωφελείται άμεσα από τις δραστηριότητες των επιχειρηματιών, διατηρώντας πλήρως τη δημόσια ιδιοκτησία των κοιτασμάτων και των πόρων». Έτσι, όχι μόνο ο αναθεωρημένος νόμος επιβεβαιώνει ότι η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής παραμένει στα χέρια του κράτους, αλλά υποδηλώνει επίσης ότι οι καπιταλιστές αναλαμβάνουν όλους τους κινδύνους, ενώ το κράτος διατηρεί τα έσοδά του ανέπαφα. Καθορίζει επίσης ότι η διαιτησία των εμπορικών διαφορών λαμβάνει χώρα εντός της Βενεζουέλας, υπό την εποπτεία του κράτους.

Αυτή η πολύτιμη ανάλυση της μεταρρύθμισης του νόμου για τους υδρογονάνθρακες, που τοποθετεί την «ιδιωτικοποίηση» του πετρελαίου της Βενεζουέλας στο σωστό της πλαίσιο, φυσικά θα περάσει απαρατήρητη από τους «φίλους» των οποίων το μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να κερδίσουν πόντους που θα εξασφαλίσουν την είσοδό τους στη ρεφορμιστική χώρα των θαυμάτων, και όχι αυτό που πραγματικά βοηθά τις μάζες της Βενεζουέλας στον αγώνα τους για επιβίωση. Συνιστούμε στους αναγνώστες να διαβάσουν το υπόλοιπο του εξαιρετικού άρθρου που έγραψε ο Manolo de los Santo στην Orinoco Tribune. (Τακτικές υποχωρήσεις: Γιατί η επανάσταση της Βενεζουέλας εξακολουθεί να στέκεται όρθια, 3 Μαρτίου 2026).

Καθώς η Βενεζουέλα δίνει μια μάχη ζωής και θανάτου για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της, ο φιλελευθερισμός δεν θα αργήσει να προσθέσει στη μάχη τη δική του «προοδευτική» ανοησία, προσποιούμενος τον «δημοκρατικό» φίλο της επανάστασης, ενώ στην πραγματικότητα σπέρνει ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση.

Σε ένα άρθρο με τίτλο «Η επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η διάβρωση του διεθνούς δικαίου» που εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2026 από την οργάνωση War on Want, οι ΗΠΑ κατηγορήθηκαν για μια σειρά παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της κλοπής του πετρελαίου της Βενεζουέλας, της επιδείνωσης της κλιματικής κρίσης και της παγκόσμιας εξάπλωσης του μιλιταρισμού. Ως κατηγορητήριο κατά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, το φυλλάδιο ήταν αψεγάδιαστο, αν και μη αξιοσημείωτο. Όμως, η αιχμή βρισκόταν στις καταληκτικές παραγράφους του.

«Η κοινωνία της Βενεζουέλας είναι όλο και πιο πολωμένη, ωστόσο πολλές αριστερίστικες φωνές στη Βενεζουέλα έχουν διατυπώσει μια κριτική με λεπτές αποχρώσεις. Αν και επικρίνουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις αποτυχίες στη διακυβέρνηση, παραμένουν σταθερά αντιιμπεριαλιστικές, αντιτιθέμενες σε οποιαδήποτε εξωτερική στρατιωτική ή πολιτική παρέμβαση. Αυτή η στάση αποδεικνύει ότι είναι δυνατόν να ασκηθεί κριτική στις εσωτερικές πολιτικές μιας κυβέρνησης χωρίς να παραδοθεί η εθνική κυριαρχία σε ξένες δυνάμεις.»

Η κοινωνία της Βενεζουέλας είναι πράγματι πολωμένη: μεταξύ πλουσίων και φτωχών, μεταξύ επίδοξων μαριονετών των κομπραδόρων και πατριωτών της Βενεζουέλας, μεταξύ πλαστών προέδρων και εκλεγμένων προέδρων, μεταξύ των ομάδων θαΝΆΤΟυ και των οπλισμένων μαζών της Βενεζουέλας – με λίγα λόγια, μεταξύ ιμπεριαλισμού και αντιιμπεριαλισμού. Αλλά αυτή η κατάσταση δεν πρέπει να μας θλίβει. Αντιθέτως, η εντεινόμενη ένταση της ταξικής πάλης δεν μπορεί παρά να ανοίξει νέες ευκαιρίες για την πρόοδο και την άνθηση της προλεταριακής επανάστασης – όπως έχουν καταλάβει από καιρό τόσο ο Τσάβες όσο και ο Μαδούρο.

Αλλά για το War on Want αυτή η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων είναι κάτι επίφοβο, είναι κάτι που απαιτεί εξομάλυνση και τον συμβιβασμό των ασυμβίβαστων. Και ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για να αναλάβει αυτό το έργο; Μα, ποιος άλλος από εκείνες τις πολλές αριστερίστικες φωνές στη Βενεζουέλα που, όπως μας λένε, έχουν διατυπώσει μια λεπτή κριτική που κατακρίνει και τις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και τις «αποτυχίες της διακυβέρνησης».

Η επιπόλαιη επανάληψη αυτών των ιμπεριαλιστικών συκοφαντιών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και άλλων ψεμάτων, που εκτοξεύονται στον αέρα χωρίς καν να γίνεται προσπάθεια τεκμηρίωσής τους, θα αρκεί για να καθησυχάσει τους φύλακες της αστικής κοινωνικής συναίνεσης ότι η οργάνωση «War on Want» δεν αποτελεί καμία πραγματική απειλή – όσο «αντιιμπεριαλιστική» κι αν φαίνεται η ρητορική της.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πουθενά σε αυτό το φυλλάδιο δεν υπάρχει σαφής έκκληση προς τους εργάτες στη Βρετανία να σταθούν αλληλέγγυοι με τον λαό της Βενεζουέλας και τους ηγέτες που έχει επιλέξει, να εκθέτουν και να αμφισβητούν με συνέπεια τα ψέματα και την παραπληροφόρηση με τα οποία ο βρετανικός ιμπεριαλισμός δυσφημεί την αντίσταση, και έτσι (το πιο σημαντικό από όλα) να υπενθυμίσουν στους βρετανούς μισθωτούς σκλάβους ότι τα αντικειμενικά ταξικά τους συμφέροντα τους τοποθετούν στην ίδια αντιιμπεριαλιστική τάξη του ταξικού πολέμου με τους αδελφούς τους στη Βενεζουέλα: είτε σταθούμε όρθιοι είτε πέσουμε, θα το κάνουμε μαζί.

Εν τω μεταξύ, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ προσπαθεί να καταλάβει πώς είναι δυνατόν η απαγωγή του Μαδούρο να μην έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να αποκεφαλίσει την κυβέρνηση, αλλά να έχει μόνο σκληρύνει την αντιιμπεριαλιστική αποφασιστικότητα των μαζών, το Καράκας συνεχίζει το επαναστατικό του έργο. Αυτή την Κυριακή, 8 Μαρτίου, η προγραμματισμένη εθνική λαϊκή διαβούλευση των κοινοτήτων πραγματοποιήθηκε όπως είχε προγραμματιστεί, ώστε τα 5.336 κοινοτικά εδάφη στα οποία έχει χωριστεί η χώρα (με άλλα 664 που προγραμματίζεται να ιδρυθούν την επόμενη περίοδο) να μπορούν να σχεδιάσουν από κοινού ένα σοσιαλιστικό μέλλον για τη Βενεζουέλα.

Ο Τραμπ δεν είναι καλεσμένος.

Ζήτω η Μπολιβαριανή Βενεζουέλα!

Θάνατος στον ιμπεριαλισμό!