του Διονύση Περδίκη

Α. Καταδικάζουμε τη βία «από όπου και αν προέρχεται»;

Θα παραβιάζαμε ανοιχτές πόρτες αν λέγαμε ότι τόσο θεωρητικά, όσο και ιστορικά, η βία αναδεικνύεται σε «μαμή της ιστορίας», εμφανιζόμενη με διάφορες μορφές στην ταξική πάλη (άμεση, έμμεση, οικονομική, εξωοικονομική, θεσμική/κρατική, εξωθεσμική/παρακρατική, ιδεολογικά φορτισμένη ή εκ πρώτης όψεως «απολιτίκ»…). Επομένως, μια βουλησιαρχική, γενική και αφηρημένη, άρνησή της, δεν έχει καμία σχέση με πολιτικές οργανώσεις της ριζοσπαστικής, ειδικά της κομμουνιστικής και επαναστατικής, Αριστεράς (εκτός και αν μιλάμε για μια εκφυλισμένη Αριστερά που αρνείται τελείως το θέμα της -επαναστατικής- κατάληψης της εξουσίας…). Αντιθέτως, η βία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως συνέχεια μιας πολιτικής αντίθεσης με άλλα μέσα και να εξετάζονται συγκεκριμένα οι αιτίες της και οι συνέπειές της, η λειτουργία της εν τέλει στην ταξική πάλη σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Β. Ενδοκινηματική βία;

Μήπως, όμως, πρέπει να γίνει εξαίρεση για τη βία ανάμεσα σε οργανώσεις, πολιτικές ή κοινωνικές, που δρουν στο εργατικό και λαϊκό κίνημα; Και αν ναι, η εξαίρεση πρέπει να τις αφορά όλες, ή μόνο αυτές που δρουν από ριζοσπαστική σκοπιά; Και ποιος το καθορίζει αυτό τελικά;

Αν δεχτούμε ότι στην ταξική πάλη δεν δρουν μόνο οι ριζοσπαστικές δυνάμεις, αυτές που με τη δράση τους υποστηρίζουν σε τελική ανάλυση τα εργατικά και λαϊκά ταξικά συμφέροντα, αλλά και δυνάμεις που αποτελούν φορείς των συμφερόντων της αστικής τάξης, των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού, ή, ακόμη περισσότερο, ότι ακόμη και ανάμεσα στις εργατολαϊκές, ριζοσπαστικές δυνάμεις υπάρχουν αντικειμενικές αντιθέσεις, οι οποίες έχουν τη βάση τους σε υπαρκτές δευτερεύουσες κοινωνικές αντιθέσεις ανάμεσα στα επιμέρους εργατικά και λαϊκά κοινωνικά στρώματα, τότε μπορούμε να αποκλείσουμε τη βίαιη κλιμάκωση των ενδοκινηματικών αντιθέσεων κατά απόλυτο τρόπο;

Όλες οι ιστορικές επαναστατικές διαδικασίες προσφέρουν ενδείξεις για το αντίθετο, με πολιτικές δυνάμεις που π.χ. συνεργάζονται σε μια πρώτη φάση της επανάστασης, να εισέρχονται σε ανηλεή αγώνα αλληλοεξόντωσης σε επόμενες φάσεις της. Αν αυτό ισχύει κατά την επαναστατική περίοδο, όταν έτσι κι αλλιώς είναι η βία που αποφασίζει για την εξουσία, δεν μπορεί να ισχύει σε μικρότερο βαθμό σε ειρηνικές περιόδους;

Άρα, και πάλι, στην περίπτωση της ενδοκινηματικής βίας, πρέπει να εξετάζεται η κάθε περίπτωση συγκεκριμένα και με πολιτικό κριτήριο το γενικότερο συμφέρον του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Διαφορετικά, τυχόν έλλειψη πολιτικής και οργανωτικής προετοιμασίας για κάτι τέτοιο, οδηγεί την εκάστοτε πολιτική δύναμη σε αδυναμία να περιφρουρήσει την πολιτική της δραστηριότητα.

Γ. «Ενδοκινηματική βία»;

Τι συνιστά, όμως, «κίνημα», και ποιες οργανώσεις και συλλογικότητες αναγνωρίζονται ως μέρη του κινήματος; Και αυτή η ερώτηση δεν επιδέχεται εύκολων απαντήσεων, ενώ η όποια απάντηση είναι χαρακτηριστική της ιδεολογίας και της πολιτικής θέσης και στάσης του καθενός μας.

Αν κίνημα είναι «ότι κινείται», τότε πάμε περίπου με έναν άκρατο υποκειμενισμό του τύπου «είσαι ότι δηλώσεις» ή τυχοδιωκτισμό του τύπου «είσαι ότι με συμφέρει εμένα τη δεδομένη χρονική στιγμή»!

Ωστόσο, το εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα έχουν ιστορικές ρίζες, ανεπτυγμένες πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες ή και τριτοβάθμιες οργανώσεις, εγκατεστημένες δημοκρατικές πρακτικές οργάνωσης και δράσης.

Από ριζοσπαστική σκοπιά, παραδοσιακά τίθενται εκτός οργανωμένου κινήματος οι φασιστικές οργανώσεις, όπως και όσες έχουν εμφανείς εξαρτήσεις από το (παρα)κράτος.

Τι συμβαίνει, όμως, με ολιγομελείς ομάδες ομοϊδεατών (εδώ δεν ενδιαφέρει και τόσο η ιδεολογία την οποία επικαλούνται), οι οποίες λειτουργούν χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν και πουθενά, ενίοτε και με την κάλυψη της «κουκούλας», και πολύ συχνά με πλήρη αδιαφορία ή και με εχθρική διάθεση απέναντι στο οργανωμένο κίνημα; Σε αυτό το ζήτημα οι οργανώσεις της ριζοσπαστικής, κομμουνιστικής και επαναστατικής Αριστεράς οφείλουν να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση.

Είναι αποδεκτή η δραστηριότητα των ομάδων αυτών, είτε αφορά την υποκίνηση επεισοδίων σε κινητοποιήσεις, είτε την κατάληψη δημοσίων χώρων, κυρίως στα πανεπιστήμια, ενώ φτάνουν και στις βίαιες, τρομοκρατικές επιθέσεις απέναντι σε συνδικαλιστές του οργανωμένου κινήματος, με στοχοποίηση ακόμη και στους χώρους κατοικίας κι εργασίας τους; Οφείλουν οι πολιτικές δυνάμεις να συνεργαστούν για την περιφρούρηση των μελών, οργανώσεων και δραστηριοτήτων του οργανωμένου κινήματος ή να εναποθέσουμε την υπόθεση αυτή στο κράτος και τη δική του «αλληλεπίδραση» και «σχέση αγάπης-μίσους» με τις ομάδες αυτές;..

Δ. Νέες μορφές βίας.

Τους τελευταίους μήνες παρατηρούμε νέες μορφές «ενδοκινηματικής βίας», πιο εξελιγμένες και «μεταμοντέρνες»…

Για πρώτη φορά διαλύθηκε ένα σχήμα εκλογικής συμμαχίας (ΜΕΡΑ25-ΛΑΕ) μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες, με …προσωπική απόφαση του «επικεφαλής» του, μετά από μια συντονισμένη εκστρατεία «διαδικτυακού κάνσελινγκ» (δηλ. «ακύρωσης» μιας συλλογικότητας ή μιας προσωπικότητας…) στα κοινωνικά δίκτυα!

Αν λάβουμε υπόψη ότι τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι ένας πραγματικά δημόσιος χώρος, εφόσον ανήκουν σε συγκεκριμένα μονοπώλια που ελέγχουν τη ροή της πληροφορίας με διάφορους τρόπους, αλλά και ότι αυτός ο χώρος είναι τελείως εξωθεσμικός, χωρίς καμία νομιμοποίηση όσον αφορά το οργανωμένο κίνημα, αντιλαμβανόμαστε τους κινδύνους από τέτοιου είδους πρακτικές. Αυτοί που σήμερα τις χρησιμοποιούν και τις εκμεταλλεύονται τυχοδιωκτικά, ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου, που αύριο-μεθαύριο, μπορεί να παρασύρουν και τους ίδιους… Πρόκειται για μια ακραία εκφυλιστική πρακτική, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά και το ριζοσπαστικό, εργατολαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα.

Για πρώτη φορά, επίσης, εξελίσσεται μια εκστρατεία «κινηματικής απομόνωσης» μιας ολόκληρης οργάνωσης εκατοντάδων μελών (ΑΡΑΣ), όπως και του μετώπου στο οποίο συμμετέχει (ΛΑΕ), σε όλα τα μήκη και πλάτη του κινήματος, οδηγώντας σε διασπάσεις συνδικαλιστικών παρατάξεων, παρατάξεων στην τοπική αυτοδιοίκηση κ.α. 

Τέτοια μέτρα, μέχρι και πρότινος, δικαιολογούνταν μόνο ενάντια σε φασιστικές και παρακρατικές οργανώσεις. Το γεγονός ότι υιοθετούνται σήμερα ενάντια σε οργανώσεις που αποδεδειγμένα δραστηριοποιούνται εδώ και δεκαετίες μέσα από το οργανωμένο κίνημα, με ριζοσπαστικές θέσεις και στάσεις, καθιστά την τακτική αυτή πρωτοφανή και ακατανόητη. Άσχετα από τις πολιτικές διαφωνίες με τις θέσεις ή πρακτικές των οργανώσεων αυτών, είναι τελείως υποκριτική και τυχοδιωκτική μια στάση που ανακαλύπτει ξαφνικά, μετά από δεκαετίες συμπόρευσης και συνεργασίας στο κίνημα ή και σε πολιτικά μέτωπα (π.χ. ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ενός δήθεν «τραμπούκικου», «παρακρατικού» ή και «φασιστικού» χαρακτήρα των οργανώσεων αυτών, τέτοιου που να δικαιολογεί δήθεν τα όσα συμβαίνουν.

Ε. Εκφυλισμός του κινήματος και της Αριστεράς.

Μάλιστα, όταν οι ίδιες δυνάμεις χαρακτηρίζουν «ενδοκινηματική βία/βεντέτα» τις ενέδρες και καταδρομικές επιθέσεις αγνώστων κουκουλοφόρων ενάντια σε μέλη (φοιτητές/ριες, συνδικαλιστές/ριες) των ΕΑΑΚ, της ΑΡΑΣ και της ΛΑΕ, η πολιτική σπέκουλα κορυφώνεται, χάνοντας κάθε κριτήριο για το ποιες συλλογικότητες μπορούν εν τέλει να θεωρούνται «μέρος του κινήματος» και ποιες όχι!

Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, τα ΕΑΑΚ συμμετέχουν για άλλη μια φορά στις φοιτητικές εκλογές, ζητώντας την ψήφο των συμφοιτητών/ριών τους, στη βάση των όσων έκαναν ή δεν έκαναν, σωστών ή λάθος, όλη την προηγούμενη χρονιά. Απολογούνται μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος (ΓΣ, ΔΣ, εκλογές κ.α.), τόσο για τα σωστά, όσο και για τα λάθος.

Μια μέρα πριν από τις εκλογές, όμως, δέχτηκαν καταδρομικές επιθέσεις από εξοπλισμένους κουκουλοφόρους για να προσαχθούν τελικά οι ίδιοι από τα ΜΑΤ και τα ΟΠΚΕ… Είχε προηγηθεί η δημόσια απειλή ενάντια στην παρουσία εκλεγμένων συνδικαλιστών των ΕΑΑΚ στο ΑΠΘ, χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση από τις πολιτικές δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς…! 

Τελικά, ποιος είναι μέρος του κινήματος και ποιος όχι;

Πρόκειται για ενδοκινηματική βία/βεντέτα αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας;

Θα σταματήσει, επιτέλους, αυτός ο εκφυλιστικός κατήφορος πολιτικών δυνάμεων που επιλέγουν να «πολιτευτούν» παρέχοντας πολιτικό άλλοθι, αν όχι και κάλυψη, σε τέτοια φαινόμενα;

ΣΤ. Το πολιτικό υπόβαθρο.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε καιρό δομικής/διαρθρωτικής κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού, με επίκεντρο τις ανεπτυγμένες, ιμπεριαλιστικές χώρες, των οποίων η κυριαρχία επί του κόσμου αμφισβητείται, και καθώς οδεύουμε προς έναν σπονδυλωτά κλιμακούμενο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας.

Οι ως άνω δυνάμεις που υιοθετούν αυτές τις «μεταμοντέρνες», πρωτοφανείς για την παράδοση της Αριστεράς και του εργατικού και λαϊκού κινήματος, πρακτικές, όλως-τυχαίως συμπαρατάσσονται με την -επικρατούσα στις χώρες του ιμπεριαλιστικού μπλοκ- πολιτική στάση που συμπυκνώνεται ως «ούτε (με τους ιμπεριαλιστές) … ούτε (με τους αντιπάλους των ιμπεριαλιστών)».