του Βασίλη Λιόση
Στις 23 Αυγούστου ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, με αφορμή την «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού», δημοσιοποίησε ένα σχετικό μήνυμά του.
Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε επίσημα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έκτοτε έχει υπάρξει μια σωρεία ντιρεκτίβων, ανακοινώσεων και εκδηλώσεων με ένα στόχο: την προώθηση της θεωρίας των δύο άκρων και την ταύτιση κομμουνισμού-ναζισμού.
Ο Μαρινάκης δήλωσε ότι «δεν υπάρχει “σωστό” άκρο, αποδεκτό μίσος ή βία», πως απέναντι σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού δεν επιτρέπονται «αστερίσκοι και βολικές σιωπές», ότι «ο ολοκληρωτισμός ξεκινά όταν το μίσος βαφτίζεται πολιτική θέση και η βία δικαιολογείται» και ότι «η ελευθερία και η δημοκρατία απαιτούν ξεκάθαρες θέσεις».
Τέτοιου είδους ανακοινώσεις αποτελούν ένα μείγμα υποκρισίας και ιδεολογικής πώρωσης. Θα λέγαμε ότι ο φορέας τέτοιων δηλώσεων είναι και ανιστόρητος αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε κατά κύριο λόγο με μια συνειδητή και στοχευμένη επιχείρηση διαστρέβλωσης.
Παρατήρηση πρώτη: όταν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του κεφαλαίου μιλάνε για δημοκρατία κερδίζουν το πρώτο βραβείο (κακής) ερμηνείας. Μιλάνε για δημοκρατία αυτοί που είναι εκλεγμένοι με ένα καλπονοθευτικό σύστημα και κυβερνούν με ένα περίπου 25%. Κερδίζουν τις εκλογές εξαγοράζοντας συνειδήσεις. Κατασκευάζουν νομικά πλαίσια ώστε η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς να είναι ανύπαρκτη. Βγάζουν τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές. Στέλνουν ανελλιπώς τις δυνάμεις καταστολής στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Λένε πως «είναι για τα μπάζα» όσοι καταγγείλανε το μπάζωμα στον χώρο εγκλήματος των Τεμπών. Συγκαλύπτουν κάθε σκάνδαλο με πνεύμα μαφίας. Δημιουργούν προβοκάτσιες στους πανεπιστημιακούς χώρους ώστε να ελέγχουν ένα χώρο ελεύθερης έκφρασης και εργάστηκαν λυσσωδώς για να καταργήσουν το πανεπιστημιακό άσυλο. Ψήφισαν κόντρα στη λαϊκή θέληση τα μνημόνια και ξεπούλησαν τον δημόσιο πλούτο.
Παρατήρηση δεύτερη: το σύστημα που υποστηρίζουν, ο καπιταλισμός, είναι αυτός που γεννά τον ναζισμό και την ακροδεξιά. Είναι αυτός ο καπιταλισμός που γέννησε τον Τραμπ, τον Νετανιάχου, τον Ζελένσκι, τον Μιλέι, τον Όρμπαν, τη Λεπέν, τη Μελόνι, το AfD κ.ά. Και αυτοί οι δήθεν υπερευαίσθητοι δημοκράτες της κυβέρνησης είναι αυτοί που υποστηρίζουν αναφανδόν όλον αυτό τον συρφετό.
Παρατήρηση τρίτη: Γιατί ενώ διαπιστώνουν ότι ο κομμουνισμός είναι ένας άταφος νεκρός, επιτίθενται με τέτοια μανία ενάντιά του; Η επίθεση αυτή δεν κρύβει τίποτα άλλο παρά τον φόβο για τα μελλούμενα. Ξέρουν ότι η ασφυκτική πίεση που δέχονται τα λαϊκά στρώματα, σε επίπεδο οικονομίας και δημοκρατίας, κάποια στιγμή θα γεννήσει κοινωνικές εκρήξεις και πιθανώς θα συγκροτηθούν νέα πολιτικά υποκείμενα που θα αμφισβητήσουν το σύστημα. Αυτό φοβούνται.
Παρατήρηση τέταρτη: τα λάθη, οι στρεβλώσεις και οι υπερβολές που υπήρξαν την περίοδο των σοσιαλιστικών χωρών είναι αντικείμενο μελέτης για τον κομμουνιστικό και εν γένει προοδευτικό κόσμο, πολιτικό και κοινωνικό. Δεν θα απολογηθούμε σε κανένα Μαρινάκη.
Παρατήρηση πέμπτη: η συζήτηση περί δύο άκρων, δύο ολοκληρωτισμών, δύο φασισμών παύει να υφίσταται όταν θυμηθούμε πως το τσάκισμα του ναζισμού έγινε στα χώματα της Σοβιετικής Ένωσης με το αδιανόητο κόστος των 25.000.000 νεκρών. Αν ο ναζισμός δεν είχε ηττηθεί με αυτή την τεράστια θυσία του σοβιετικού λαού, πιθανώς η Ευρώπη να είχε μετατραπεί σε μια τεράστια αποικία του Χίτλερ.
Η προώθηση της θεωρίας των δύο άκρων επιδιώκει να ασκήσει πίεση στους απανταχού κομμουνιστές και να τους βάλει σε θέση απολογούμενου. Αργά ή γρήγορα, το κομμουνιστικό κίνημα που βρίσκεται σε μια παρατεταμένη κρίση θα αναγεννηθεί και θα βρεθεί ξανά στο ιστορικό προσκήνιο όχι γιατί κάποιοι το επιθυμούν μεταφυσικά αλλά γιατί είναι ιστορική αναγκαιότητα.
Υ.Γ.: Καλό είναι πριν ο κάθε Μαρινάκης ανοίξει το στόμα του για να ταυτίσει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό, να μας πει για τον τσεκουροφόρο Βορίδη, τον Πλεύρη που δημόσια προέτρεπε σε δολοφονία μεταναστών και τον Γεωργιάδη που παραληρούσε στις εκπομπές του προωθώντας αντισημιτικά βιβλία αλλά τώρα τάσσεται υπέρ της γενοκτονίας των Παλαιστινίων.
