Γ. ΜΙΑ ΑΘΛΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Εκτός των άλλων, αξίζει να σταθούμε στον τρόπο που οι Αμερικανοί προσπαθούν μέσω μιας άθλιας προπαγάνδας να πείσουν τον ίδιο τον αμερικανικό λαό και τους απανταχού λαούς ότι επιτελούν ένα θεάρεστο έργο. Μια προπαγάνδα που έχουν υιοθετήσει και τα ελληνικά ΜΜΕ με εξοργιστικό τρόπο προσκαλώντας διπλωμάτες, στρατιωτικούς, πολιτικούς, δημοσιολόγους που θαρρείς ότι όλοι τους είναι δασκαλεμένοι από την αμερικανική και ισραηλινή πρεσβεία. Η προπαγανδιστική τακτική εγχώριων και διεθνών προπαγανδιστών του ιμπεριαλισμού είναι η εξής:

1. Δαιμονοποιούν αρχηγούς κρατών.
   
   
2. Παρουσιάζουν επιλεκτικά καθεστώτα ως στυγνές δικτατορίες.
   
   
3. Εστιάζουν στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
   
   
4. Ισχυρίζονται ότι κάποια κράτη είναι τρομοκρατικά ή υποθάλπουν τρομοκράτες.
   
   
5. Παρουσιάζουν τις ΗΠΑ ως επίλεκτο κράτος του Θεού.
   
   
6. Κατασκευάζουν ψευδή γεγονότα προκειμένου να νομιμοποιήσουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η τακτική αυτή στη διπλωματική, στρατιωτική και πολιτική ορολογία ονομάζεται false flag και έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν κατά κόρον. Αρκεί να θυμηθούμε τη δήθεν κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής του Ιράκ προκειμένου να δικαιολογηθεί η αμερικανική εισβολή. Όπλα που ουδέποτε βρέθηκαν.

Τα ψέματά τους συχνά είναι τόσο χοντροκομμένα που δεν γίνονται πιστευτά ούτε από τους Αμερικανούς πολίτες. Τέτοιο παράδειγμα αποτέλεσε η κατηγορία για ναρκεμπόριο από τον πρόεδρο Μαδούρο ή παλαιότερα ο ισχυρισμός με βάση τον οποίο στη Βόρεια Κορέα για να αντιμετωπιστεί η πείνα οι πολίτες είχαν επιδοθεί σε ανθρωποφαγία και μάλιστα βρεφών. Ωστόσο, σε πρόσφατη δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε στην Αμερική μόλις ένας στους τέσσερις Αμερικανούς τάσσεται υπέρ των αμερικανικών πληγμάτων στο Ιράν με το δεδομένο μάλιστα ότι πρόκειται για μια χώρα που η προπαγάνδα γίνεται επιστημονικά, εντατικά και με απόλυτη κυριαρχία των συστημικών μέσων ενημέρωσης. Επίσης, είναι η πρώτη φορά που σε δημοσκόπηση που διενεργήθηκε, η πλειοψηφία των Αμερικανών δηλώνει θετική προς την παλαιστινιακή και όχι την ισραηλινή πλευρά.

Δ. ΜΙΑ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Βέβαια, υπάρχουν στιγμές που η προπαγάνδα δίνει τη θέση της στην ωμή αλήθεια και η οποία ομολογείται από τους ίδιους τους θύτες. Έτσι, μετά την απαγωγή του προέδρου Μαδούρο ο Τραμπ δεν δίστασε να δηλώσει πως «θέλουμε πίσω τα πετρέλαια της Βενεζουέλας» γιατί όπως είπε «είναι δικά μας πετρέλαια». Όσον αφορά το Ιράν, δήλωσε ότι θέλει οποιαδήποτε κυβέρνηση αρκεί αυτή να εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ με αφορμή την άνοδο των τιμών του πετρελαίου δήλωσε πως τα χρήματα που δαπανώνται αυτή τη στιγμή στον πόλεμο με το Ιράν «είναι τα καλύτερα χρήματα που δαπανήθηκαν ποτέ» και συνέχισε: «Όταν αυτό το καθεστώς πέσει, θα έχουμε μια νέα Μέση Ανατολή, θα βγάλουμε ένα σωρό χρήματα».

Εκτός, όμως, από τις χυδαίες και ωμές δηλώσεις των Αμερικανών, υπάρχει μια σωρεία ντοκουμέντων που καταγράφουν ανάγλυφα τις επιδιώξεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Ήδη 34 χρόνια πριν εμφανίστηκε η επικαιροποίηση του δόγματος Μονρόε. Έκθεση που συντάχθηκε στο Πεντάγωνο από ομάδα που εργαζόταν υπό τον υφυπουργό άμυνας Paul Wolfowitz και τον υπουργό άμυνας Dick Cheney σκιαγραφούσε αυτή τη νέα στρατηγική. Βασική ιδέα του δόγματος ήταν ότι οι ΗΠΑ πρέπει να διατηρήσουν τη μονοπολική παγκόσμια υπεροχή τους, να αποτρέψουν την εμφάνιση οποιασδήποτε ανταγωνιστικής υπερδύναμης και να είναι έτοιμες για προληπτική χρήση στρατιωτικής ισχύος.

Εν συνεχεία, το 2000, δημοσιεύεται το σχέδιο για τον «νέο αμερικανικό αιώνα» εμπνευσμένο από μια αμερικανική νεοσυντηρητική δεξαμενή σκέψης η οποία συνδεόταν με το σύμπλεγμα άμυνας και μυστικών υπηρεσιών, το ρεπουμπλικανικό κόμμα και κατείχε παρασκηνιακό ρόλο στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Διακηρυγμένοι στόχοι του σχετικού ντοκουμέντου ήταν: η υπεράσπιση της αμερικανικής πατρίδας, όπως γραφόταν, η αποφασιστική επικράτηση σε πολλαπλά και ταυτόχρονα πεδία διεξαγωγής πολέμου, η εφαρμογή αστυνομικών καθηκόντων που σχετίζονταν με τη διαμόρφωση ασφαλούς περιβάλλοντος σε εξαιρετικής σημασίας περιοχές η αναμόρφωση του στρατού των ΗΠΑ ώστε να εκμεταλλευτεί την επανάσταση στα στρατιωτικά πράγματα.

Το 2025 δημοσιεύεται από τον Λευκό Οίκο το ντοκουμέντο με τον τίτλο «Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας 2025» στο οποίο καταγράφεται η νέα στρατηγική των ΗΠΑ. Ανάμεσα σε διάφορα αναφέρει: «Μετά από χρόνια παραμέλησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επαναβεβαιώσουν και θα επιβάλουν τη Διδαχή Μονρόε για να αποκαταστήσουν την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στο Δυτικό Ημισφαίριο και να προστατέψουν την πατρίδα μας και την πρόσβασή μας σε βασικές γεωγραφίες σε όλη την περιοχή. Θα αρνηθούμε σε μη-Ημισφαιρικούς ανταγωνιστές την ικανότητα να τοποθετήσουν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές δυνατότητες, ή να κατέχουν ή να ελέγχουν στρατηγικά ζωτικά περιουσιακά στοιχεία, στην Ημισφαίριό μας. Αυτό το “Συμπέρασμα Τραμπ” στη Διδαχή Μονρόε είναι μια κοινή λογική και ισχυρή αποκατάσταση της αμερικανικής δύναμης και προτεραιοτήτων, συμβατή με τα αμερικανικά συμφέροντα ασφαλείας».

Το άμεσο αποτέλεσμα αυτών των δογμάτων και αυτής της πολιτικής είναι τούτο: σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, στις ΗΠΑ αναλογεί το 37% των παγκόσμιων δαπανών για στρατιωτικούς εξοπλισμούς όταν έχουν μόλις το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Μάλιστα, ο πόλεμος στο Ιράν κοστίζει ημερησίως 1 δις δολάρια. Αξίζει να θυμηθούμε ακόμη ότι το κόστος του πολέμου στο Ιράκ έφτασε τα 4 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μιλάμε για ένα αδιανόητο ποσό που θα μπορούσε να λύσει το μεγάλο πρόβλημα της υγείας που αντιμετωπίζει η πλειονότητα των Αμερικανών πολιτών ή να θρέψει έναν ολόκληρο λαό που βρίσκεται σε λιμό.