του Θανάση Κανιάρη
Ημέρες των αρχών του ‘90 ζει το αγροτικό κίνημα της χώρας, καθώς οι αγρότες, ανεξάρτητα από κομματικές πεποιθήσεις, συμμετέχουν μαζικά στα δεκάδες μπλόκα που έχουν στηθεί σε όλη τη χώρα, ενώ, σύμφωνα με την ειδησεογραφία των ημερών, έχουν κινητοποιηθεί περί τα 50.000 τρακτέρ…
Τα προβλήματα που ταλανίζουν, ειδικά τους μικρούς και μεσαίους αγρότες, είναι αυτά που αντιμετώπιζαν τις δεκαετίες του 1990, του 2000, του 2010, του 2020 και συνοψίζονται στις φράσεις “υψηλό κόστος παραγωγής” – χαμηλές, άθλιες τιμές πώλησης των αγροτικών εμπορευμάτων.
Με λίγα λόγια, για να μιλήσουμε με τους δικούς μας όρους, όλη η παραγόμενη υπεραξία των αγροτικών εμπορευμάτων – δεδομένου ότι ο αγροτικός τομέας ανήκει στους παραγωγικούς κλάδους της οικονομίας – περνάει στα χέρια του εμπορικού – τραπεζικού κεφαλαίου και στις επιχειρήσεις παραγωγής αγροτικών μηχανημάτων και αγροτοεφοδίων.
Καμία επιχείρηση δεν μπορεί να σταθεί στην αγορά, όταν, όχι επί χρόνια, αλλά για δεκαετίες εμφανίζει συνεχή αρνητικά αποτελέσματα.
Αυτό συμβαίνει και με την τεράστια πλειοψηφία των αγροτικών νοικοκυριών, με εξαίρεση μερικές δεκάδες αγροτικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο συγκεκριμένο κλάδο.
Προερχόμενος από αγροτική οικογένεια, θα ήθελα στη συνέχεια να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις, με γνώμονα πάντα τη νικηφόρα έκβαση του αγώνα των αγροτών.
Στο κόστος παραγωγής του αγροτικού εμπορεύματος, περιλαμβάνονται το πετρέλαιο κίνησης των γεωργικών ελκυστήρων, το ηλεκτρικό ρεύμα, η αγορά των γεωργικών μηχανημάτων και των αγροτοεφοδίων (σπόροι, λιπάσματα, φυτοφάρμακα), εγγειοβελτιωτικά έργα διαχείρισης των υδάτινων πόρων, πρόβλημα το οποίο με την πάροδο του χρόνου θα γίνεται όλο και πιο οξύ, λόγω της κλιματικής κρίσης.
Σε ό,τι αφορά τις τιμές του πετρελαίου και του ηλεκτρικού ρεύματος, θα μπορούσαν οι αγρότες, πέρα από τη διαπραγμάτευση της τιμής, να καταθέσουν και πιο ριζοσπαστικά αιτήματα, όπως την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, των δύο διυλιστηρίων, τη δημιουργία Αγροτικής Τράπεζας ελεγχόμενη αποκλειστικά από το Δημόσιο, καθώς και τη δημιουργία εργοστασίου λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων.
Οι παγωμένοι άνεμοι της ιδιωτικοποίησης όλων των κρίσιμων κλάδων της ελληνικής οικονομίας, δεν “χτύπησαν” μόνο τα αστικά κέντρα. Είχαν δραματικές, αρνητικές συνέπειες και στη μικρομεσαία αγροτιά.
Δεύτερο και σημαντικότερο. Αφορά τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα μικρομεσαία στρώματα. Και ερχόμαστε στη σημείο αυτό να θέσουμε το δάκτυλο επί του τύπου των ήλων.
Το εργατικό κίνημα του ιδιωτικού τομέα, από τη δεκαετία του ‘90 έχει εξελιχτεί στον μεγάλο ασθενή. Κυριαρχία εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, απομαζικοποίηση συνδικάτων, ειδικά τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα φύτρα του κινήματος, βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης, αρνητικές απόψεις των εργαζομένων για το ρόλο των συνδικάτων.
Και η αντίφαση των ημερών είναι η ακόλουθη: Ενώ η μεγάλη, η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων βράζει από οργή και αγανάκτηση για τους συνεχώς επιδεινούμενους όρους της ζωής της, η ηγεσία της ΓΣΕΕ τους έχει γυρίζει την πλάτη, ενώ οι δυνάμεις της κομμουνιστικής Αριστεράς αδυνατούν να εκφράσουν τη λαϊκή οργή που όλο και περισσότερο διογκώνεται, λόγω των σκληρών πολιτικών λιτότητας και της ταξικής πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση της ΝΔ.
Και εδώ περνάμε στη δεύτερη αντίφαση: Αντί η εργατική τάξη να ηγηθεί του αγώνα ανατροπής της αντιλαϊκής – ταξικής πολιτικής, η σκυτάλη του αγώνα έχει περάσει στα μικροαστικά στρώματα του χωριού που αντιδρούν στην επικείμενη σφαγή τους.
Τα μικροαστικά στρώματα όμως, από τη φύση τους, δεν μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας με την εργατική τάξη.
Ο ρόλος αυτός ανήκει δικαιωματικά στην εργατική τάξη.
Οπότε;
