του Διονύση Περδίκη
Καθώς πλησιάζει η 80ή επέτειος της Αντιφασιστικής Νίκης, ερασιτέχνες κομμουνιστές όπως εμείς, ετοιμαζόμαστε να την τιμήσουμε με εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις μέσω της Πρωτοβουλίας για την 9η Μάη.
Οι επαγγελματίες κομμουνιστές της ΚΕ του ΚΚΕ, χώρας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αντίθετα, θεωρούν ότι είναι η σωστή στιγμή για να τα βάλουν με …τους αντιφασίστες (!) και τη συντριπτική πλειοψηφία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, τόσο τους ζωντανούς που συμμετείχαν στο Β’ Διεθνές Αντιφασιστικό Φόρουμ (ΔΑΦ) της Μόσχας μαζί με συνολικά 450 αντιπροσώπους από 91 χώρες, εκπροσωπώντας 164 οργανώσεις που απαριθμούν εκατομμύρια μέλη, όσο και τους …πεθαμένους ήρωες, όπως τον Γκεόργκι Δημητρόφ, ο οποίος έχει καταξιωθεί στην ιστορική μνήμη ανάμεσα σε πολλά άλλα και για τον πιο συνοπτικό, περιεκτικό και ακριβή ορισμό του φασισμού[1].
Τι πιο φυσιολογικό, επίσης, από το να θυμηθεί κανείς με αφορμή την επέτειο αυτή τα περί «ρωσικού και κινεζικού ιμπεριαλισμού», 80 χρόνια μετά την ηρωική θυσία δεκάδων εκατομμυρίων εργατών και αγροτών, Ρώσων και Κινέζων, ενάντια στον γερμανικό και ιαπωνικό φασισμό, αντίστοιχα; Άλλωστε, ζούμε σε μια εποχή–καθώς μαίνεται η ρωσονατοϊκή σύγκρουση στην Ουκρανία – που από όλες τις πλευρές η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα μας προετοιμάζει για τον υπέρ πάντων αγώνα ενάντια στις «βάρβαρες», «αυταρχικές», αναδυόμενες δυνάμεις της Ανατολής, οι οποίες απειλούν τον «δυτικό τρόπο ζωής», τις «αξίες», τις «ελευθερίες» και τα «ατομικά δικαιώματα» της «δημοκρατικής Δύσης»… δηλ. των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, στο σύνολό τους πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις…
Καθόλου παράξενη, λοιπόν, η στόχευση του Ριζοσπάστη («Ρ») του Σαββατοκύριακου (3-4 Μαΐου) με άρθρο του Δ. Ξεκαλάκη (ΔΞ), μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και διευθυντή της «Σύγχρονης Εποχής», ο οποίος αναρωτιέται στον τίτλο για το αν Υπάρχουν καλοί και κακοί ιμπεριαλιστές, όπως και ένα δεύτερο Αρθρο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ Για το Διεθνές Αντιφασιστικό Φόρουμ της Μόσχας. Στη συνέχεια θα ασχοληθούμε, με αρκετή δόση χιούμορ θέλουμε να πιστεύουμε, με ορισμένα σημεία από αυτά τα δύο άρθρα.
1. Αναρωτιέται ο ΔΞ αν υπάρχουν καλοί και κακοί ιμπεριαλιστές. Μόνο που δεν μας εξηγεί (α) από πότε γέμισε ο κόσμος ιμπεριαλιστές;, (β) ποιες χώρες καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται αυτοί οι ιμπεριαλιστές;, (γ) ποιοι λαοί παλεύουν για την ανεξαρτησία τους από τους ιμπεριαλιστές αυτούς;, (δ) πως γίνεται από τον σοσιαλισμό η Κίνα να πέρασε, όχι μόνο στον καπιταλισμό, αλλά και στον ιμπεριαλισμό, και μάλιστα χωρίς αντεπανάσταση, ούτε κάποιον ιμπεριαλιστικό πόλεμο; (ε) πως γίνεται και διαφωνούνε γι’ αυτά τα ζητήματα η πλειοψηφία των κομμουνιστικών, αριστερών και προοδευτικών κομμάτων, ειδικά όταν κοιτάμε έξω από τις χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με πρώτο και κύριο το ηρωικό ΚΚ Κούβας (π.χ. ο Φιντέλ Κάστρο ή ο σημερινός πρόεδρος της Κούβας); Μήπως τελικά «υπάρχουν καλοί και κακοί κομμουνιστές»;..
2. Συμφωνούν με το ΚΚΕ (τους ρώτησε άραγε;..) οι λαοί του Ντονμπάς, της ανατολικής Ουκρανίας και της Ρωσίας ότι ο φιλοναζιστικός, ουκρανικός εθνικισμός, η επέκταση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας και τα σχέδια τοποθέτησης πυρηνικών πυραύλων, η εθνική καταπίεση όλων των άλλων εθνοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής μειονότητας, αποτελούν απλά «προσχήματα» για τον πόλεμο αυτόν από την πλευρά της Ρωσίας; Τα δύο κομμουνιστικά κόμματα της Ρωσίας, πάντως, τόσο το ΚΚΡΟ (αξιωματική αντιπολίτευση) όσο και το μικρότερο ΚΕΚΡ διαφωνούν κάθετα. Μάλιστα, τόσο το ΚΚΡΟ όσο και το ΚΕΚΡ πίεζαν επί χρόνια για μια επέμβαση της Ρωσίας, ενώ και οι λαοί του Ντονμπάς επιδίωκαν την αναγνώρισή της ανεξαρτησίας τους και την ένωσή τους με τη Ρωσία, αλλά η ρωσική κυβέρνηση αρνιόταν και παζάρευε με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ… Ποιοι συμφωνούνε με την άποψη του ΚΚΕ ότι μια χώρα με τεράστια εδαφική επικράτεια, με πλουσιότατο ορυκτό πλούτο, με μια ολιγαρχία που η κύριά της δραστηριότητα ήταν το ξεπούλημα του πλούτου αυτού σε «φιλικές» τιμές στους δυτικούς πελάτες της, της ΕΕ κυρίως, επέλεξε να τα τινάξει όλα στον αέρα και να συγκρουστεί στρατιωτικά με την ισχυρότερη ιμπεριαλιστική συμμαχία που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης, απλά για να κατακτήσει τα εδάφη και τον πλούτο της (ανατολικής) Ουκρανίας; Ανησυχεί το ΚΚΕ με το πόσο συντονίζεται η άποψή του για τον πόλεμο αυτόν με την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα που εμφανίζει τους Ρώσους να επιδιώκουν να φτάσουν μέχρι και το …Λονδίνο;.. Ποια άλλα κομμουνιστικά κόμματα στον κόσμο συμμερίζονται τις εκτιμήσεις αυτές του ΚΚΕ; Ας δούμε τι λέει το ΚΚ Κούβας για παράδειγμα… Μήπως τελικά «υπάρχουν καλοί και κακοί κομμουνιστές»;..
3. Ο ΞΚ και η ηγεσία του ΚΚΕ επικαλείται συχνά τον Λένιν και τις τοποθετήσεις του στο ιστορικό πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν πολύ σωστά έθεσε τα καθήκοντα των κομμουνιστών στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές και αποικιακές δυνάμεις, ως την πάλη για την ήττα της αστικής τάξης σε κάθε ιμπεριαλιστική χώρα και για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Ωστόσο, είναι ο ίδιος Λένιν που θεωρούσε ότι ήταν μια «χούφτα» μόνο οι χώρες αυτές που εκμεταλλευόταν και καταπίεζαν σχεδόν όλο τον κόσμο και τον είχαν μοιράσει σε σφαίρες επιρροής, ότι το αυτό ίσχυε και για την τσαρική Ρωσία παρόλο που δεν είχε ανεπτυγμένο, μονοπωλιακό καπιταλισμό, αλλά εσωτερικές αποικίες, ότι οι κομμουνιστές πρέπει να υποστηρίζουν τα κινήματα για την εθνική αυτοδιάθεση ενάντια στους ιμπεριαλιστές και αποικιοκράτες, κι ότι κάθε κομμουνιστικό κόμμα παλεύει για την ήττα του ιμπεριαλιστή «του» στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ώστε να μπορέσει να του πάρει την εξουσία επαναστατικά, και όχι για την ήττα των ιμπεριαλιστών των άλλων χωρών… Η ηγεσία του ΚΚΕ επιλέγει από όλα αυτά ότι τη βολεύει κάθε φορά… Τελικά, μήπως «υπάρχει καλός και κακός Λένιν»;..
4. Η ηγεσία του ΚΚΕ καταφέρνει να κατηγορεί τη Ρωσία και για φασισμό και αντικομμουνισμό, και για το ότι καπηλεύεται τα σύμβολα της ΕΣΣΔ και της αντιφασιστικής νίκης… Συγκρίνει, μάλιστα, τον φασισμό στη Ρωσία, μια χώρα που αξιωματική αντιπολίτευση είναι το ΚΚΡΟ, λειτουργούν ελεύθερα και άλλα κομμουνιστικά και αριστερά κόμματα όπως το ΚΕΚΡ και που στρατιώτες φέρουν τα κομμουνιστικά σύμβολα στο πεδίο της μάχης, με τον φασισμό της Ουκρανίας, μιας χώρας όπου απαγορεύονται όλα τα κομμουνιστικά και αριστερά κόμματα, οι κομμουνιστές διώκονται ή και σφαγιάζονται όπως στην περίπτωση της Οδησσού, τα φασιστικά τάγματα εξοπλίζονται, χρηματοδοτούνται και ενσωματώνονται στον ουκρανικό στρατό και κράτος με τρόπο που να …τρέμει το φυλλοκάρδι ακόμη και του Ζελένσκι σε περίπτωση που τους πάει κόντρα… Πως το καταφέρνει αυτό; Μήπως, όμως, δεν είναι ηθοποιοί όσοι πολεμούν στα εδάφη της ανατολικής Ουκρανίας με το όπλο στο χέρι και το σφυροδρέπανο στο μέρος της καρδιάς; Μήπως τόσοι και τόσοι ένοπλοι εργάτες, ανάμεσά τους και πολλοί κομμουνιστές, δεν χρειάζονται την ηγεσία του ΚΚΕ για να τους ξεστραβώσει και ξέρουν καλύτερα από όλους μας πως να μετατρέψουν τη νίκη ενάντια στους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και τις φασιστικές και ναζιστικές εμπροσθοφυλακές τους σε μια καλύτερη προοπτική για τη χώρα τους στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού και ίσως γι’ αυτό κραδαίνουν τα σύμβολα της ΕΣΣΔ και της αντιφασιστικής νίκης; Μήπως τελικά «υπάρχει καλή και κακή ιστορική, αντιφασιστική μνήμη»;..
5. Πως καταφέρνει το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΕ να έχει τόσο ακριβείς πληροφορίες για την ελληνική συμμετοχή στο ΔΑΦ, να τις δημοσιοποιεί πριν καν το κάνουν οι διοργανωτές του, αλλά να παραβλέπει να ενημερώσει το αναγνωστικό του κοινό για τις συμμετοχές του ΚΚ Κούβας, των κομμουνιστών όχι μόνο της Ρωσίας αλλά και της Ουκρανίας, που κάνουν πράξη την πολιτική τους με το όπλο στο χέρι, αλλά και μια σειρά άλλων κομμουνιστικών κομμάτων όπως το Κόμμα Εργατών Κορέας, κυβερνόν κόμμα στη Λ.Δ. Κορέας, το ΚΚ της Αργεντινής, τα 2 ΚΚ των ΗΠΑ, κόμματα της Νοτίου Αφρικής, της Κένυας, του Περού, της Ιταλίας, της Ινδίας (Μαρξιστικό), της Πορτογαλίας, της Ισπανίας κ.α. Τελικά, μάλλον πρέπει να «υπάρχουν καλοί και κακοί κομμουνιστές»…
6. Αναφέρεται, μάλιστα, το «ρεπορτάζ» για το ΔΑΦ για τη συμμετοχή του Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, το οποίο το χαρακτηρίζει ως «αφανές»… Έτσι, λοιπόν, επαγγελματικά στελέχη ενός κόμματος που μετατρέπει την ψήφο του ελληνικού λαού σε κρατικές επιδοτήσεις από το αστικό κράτος, κράτος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, χαρακτηρίζουν με αυτόν τον τρόπο ένα μέτωπο, που πέραν των όποιων πολιτικών διαφωνιών που μπορεί να έχει κανείς με τους στόχους και τα μέσα πάλης που επιλέγει, έχει χιλιάδες μάρτυρες και φυλακισμένους στην Τουρκία, διεθνή δράση σε μια σειρά χώρες και πρόσφυγες-μέλη του έχουν βρεθεί στο στόχαστρο της «αντιτρομοκρατικής» του ελληνικού κράτους, η οποία τους διώκει σε συνεργασία με τις τουρκικές και δυτικές μυστικές υπηρεσίες… Αυτή είναι, βέβαια, μια διαφορετική «εμφάνεια» από αυτή των τηλεοπτικών πλάνων του γγ του ΚΚΕ Κουτσούμπα, τη μια να κάνει βόλτες στις ΗΠΑ (πρώτο γγ του ΚΚΕ που του χορηγείται βίζα για κάτι τέτοιο) την ώρα που εκτυλίσσεται η γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα, την άλλη να φιλοξενείται σε εκπομπές lifestyle προεκλογικά, την παράλλη να προλογίζει επετειακές συναυλίες, να ρίχνει ζεμπεκιές ή και να μοιράζει τούρτες γενεθλίων… Κι όλα αυτά σε εποχές διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, ιμπεριαλιστικού πολέμου, πολεμικής οικονομίας κ.ο.κ., όταν σε άλλες, αντίστοιχες εποχές στο παρελθόν οι κομμουνιστές βρίσκονταν στις φυλακές και στις εξορίες, διότι θεωρούνταν επικίνδυνοι για την εξουσία της αστικής τάξης… Άρα, μάλλον «υπάρχουν και αφανείς και εμφανείς κομμουνιστές»…
7. Απορρίπτει η ηγεσία του ΚΚΕ τον ορισμό που έδωσε ο Γ. Δημητρόφ για τον φασισμό ή περιορίζει την εμβέλειά του στις ιδιαίτερες συνθήκες της ύπαρξης της ΕΣΣΔ και της ανάγκης υπεράσπισής της, αλλά αντιπροτείνει στη θέση του ορισμούς που …προηγήθηκαν ιστορικά, το 1928, την περίοδο που έμεινε γνωστή ως περίοδος του «σοσιαλφασισμού», όταν και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ήταν σε κρίση, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει έγκαιρα να θέσει εμπόδια στην άνοδο του φασισμού… Αντίθετα, ήταν στις μετέπειτα αποφάσεις, και ιδιαίτερα αυτής του 7ου συνεδρίου στο οποίο εισηγήθηκε ο Δημητρόφ τον εν λόγω ορισμό μαζί με την πολιτική των αντιφασιστικών Λαϊκών Μετώπων, που τέθηκαν οι βάσεις της Αντιφασιστικής Νίκης, μετά κι από τις προσαρμογές που απαίτησε το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Κάπως έτσι νικήθηκε ο φασισμός και ο ναζισμός, έγινε κόκκινος ο μισός πλανήτης, περιορίστηκε όσο ποτέ στο παρελθόν το μέρος του κόσμου που εκμεταλλευόταν ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός. Τελικά, σίγουρα «υπάρχουν καλοί και κακοί κομμουνιστές»…
Το ερώτημα είναι ποιοι είναι οι «καλοί», οι επαναστάτες, και ποιοι οι «κακοί», οι οπορτουνιστές;
Αυτοί που επαναστατούν, κατακτούν την εξουσία, νικάνε τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό, οδηγούν τους λαούς τους στην πρόοδο, ή αυτοί που δεν καταφέρνουν τίποτα από τα παραπάνω, και χρησιμοποιούν την πληρωμένη πένα τους ενάντια στους πρώτους, κουνώντας τους το δάχτυλο με ύφος χιλίων καρδιναλίων, τους συκοφαντούν ως «ιμπεριαλιστές» ή ότι παλεύουν «υπό ξένη σημαία», πριν περάσουν στην προπαγάνδα ενάντια όχι στους «δικούς τους» ιμπεριαλιστές, αλλά στους αντιπάλους τους;..
Συμφωνούμε απόλυτα για την ανάγκη για πολιτική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία των κομμουνιστικών κομμάτων από όλες τις πλευρές της αστικής τάξης και ιδεολογίας. Αλλά, βρίσκουμε κάπως περίεργο να ανησυχούμε τόσο πολύ για τους κομμουνιστές των άλλων χωρών και όχι γι’ αυτούς της δικής μας…
Εμείς επιλέγουμε, λοιπόν, να συνταχθούμε με τους λαούς που πολεμούν έμπρακτα τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό (τον πραγματικό και χειροπιαστό…).
Καλούμε την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό της χώρας μας να κάνει στην άκρη τους οπορτουνιστές και να τιμήσει την Αντιφασιστική Νίκη, συμμετέχοντας μαζικά στις σχετικές κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις!
Υ.Γ. Περιμένουμε από την ηγεσία του ΚΚΕ να μας εξηγήσει και πως από έναν πόλεμο «ιμπεριαλιστικό», όπως ονομάζει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πλέον κατ’ αποκλειστικότητα, προέκυψε μια αντιφασιστική νίκη…
[1] O Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο Συνέδριο:
«Ο φασισμός είναι η μια φανερά τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου… Ο φασισμός δεν είναι ούτε η κυβέρνηση πέρα από τάξεις, ούτε η κυβέρνηση των μικροαστών ή των λούμπεν-προλεταρίων επί του οικονομικού κεφαλαίου. Ο φασισμός είναι η κυβέρνηση του ίδιου του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Είναι μια οργανωμένη σφαγή της εργατικής τάξης και του επαναστατικού κομματιού της αγροτιάς και της διανόησης. Ο φασισμός στην εξωτερική του πολιτική, είναι η πιο άγρια μορφή του σοβινισμού, που καλλιεργεί ζωώδες μίσος εναντίον άλλων λαών»
