52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά

Γιατί διαδηλώνουμε ακόμη, πενήντα δύο χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου;

Το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» εξακολουθεί να συγκλονίζει και να εμπνέει. Δεν είναι απλώς μια ιστορική ανάμνηση, αλλά ένας οδηγός αγώνα για το σήμερα. Τον Νοέμβρη του 1973, οι φοιτητές, οι εργάτες και ο λαός ύψωσαν τη γροθιά και το ανάστημά τους απέναντι στη χούντα των συνταγματαρχών, απέναντι στους ξένους προστάτες της και στο καθεστώς της εξάρτησης και της καταπίεσης. Με το Πολυτεχνείο ο λαός έγραψε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του, αποδεικνύοντας ότι καμία τυραννία, όσο σιδερόφρακτη κι αν είναι, δεν μπορεί να αντέξει μπροστά στη δύναμη του οργανωμένου λαϊκού αγώνα.

Η εξέγερση εκείνων των ημερών δεν στράφηκε μόνο κατά της δικτατορίας, αλλά και κατά του συστήματος που τη γέννησε και τη στήριξε, καθώς και ενάντια στην εγχώρια αστική ελίτ που πλούτιζε συνεργαζόμενη με το χουντικό καθεστώς, εκμεταλλευόμενη το τσάκισμα των συνδικάτων, τον φόβο, την άγρια καταστολή και τη διάχυτη διαφθορά του κράτους, των θεσμών και των στελεχών του.

Γιατί διαδηλώνουμε στην αμερικάνικη Πρεσβεία;

Οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ υπήρξαν οι πραγματικοί υποκινητές και προστάτες του καθεστώτος, υπηρετώντας τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή. Τα συνθήματα «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» δεν ήταν απλές κραυγές οργής· ήταν βαθύτατα πολιτικά αιτήματα, έκφραση της θέλησης του λαού για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει;…

Σήμερα, 52 χρόνια μετά, ο κόσμος γύρω μας αλλάζει ραγδαία, όμως οι αιτίες που οδήγησαν τότε στην εξέγερση παραμένουν. Οι αμερικανονατοϊκές βάσεις εξαπλώνονται, η χώρα μετατρέπεται σε ορμητήριο πολέμου, ενώ οι κυβερνήσεις διαγκωνίζονται για το ποια θα αποδείξει μεγαλύτερη πίστη και υποτακτικότητα στους “συμμάχους”, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ. Την ίδια στιγμή, οι λαοί σε όλον τον κόσμο—στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία, στη Δυτική Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική—ματώνουν από, αλλά και εξεγείρονται και αντιστέκονται στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, ιστορική συνέχεια αυτών που τότε στήριζαν τη χούντα στην Ελλάδα.

Ο λαός πληρώνει μια όλο και πιο “πολεμική” (βλ. ReARM Europe) οικονομία με ακρίβεια, ανεργία, χαμηλούς μισθούς και διαρκή ανασφάλεια. Η δημόσια παιδεία και υγεία, οι μεταφορές, συγκοινωνίες και επικοινωνίες ιδιωτικοποιούνται ή/και διαλύονται. Η νέα γενιά αναγκάζεται να μεταναστεύσει ή να ζει σε εργασιακή ανασφάλεια. Οξύνονται η διαφθορά και ασυδοσία του κράτους, η διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο (βλ. ΟΠΕΚΕΠΕ, εγκληματικό δυστύχημα των Τεμπών, υποκλοπες, Novartis…), ο θεσμοθετημένος ρατσισμός και η κρατική καταστολή, θυμίζοντας ακριβώς τη χούντα του 1967…

…αλλά και τίποτα δεν είναι όπως παλιά…

Επιβεβαιώνεται ότι η σύμπραξη της εγχώριας ολιγαρχίας και των κυβερνήσεων με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ σημαίνουν κρίση, φτώχεια, πόλεμο και αναβίωση του ρατσισμού και του φασισμού! Δυστυχώς, όμως, πολλές δυνάμεις της Αριστεράς είναι απολογητικές προς τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, κρατάνε «ίσες αποστάσεις» στα μέτωπα που ανοίγει ενάντια σε χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν. Η ηγεσία του ΚΚΕ, μάλιστα, έφτασε να αμφισβητεί την καθοριστική ευθύνη των ΗΠΑ για την εγκαθίδρυση της Χούντας!

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για μια ανάταση του λαϊκού κινήματος, τόσο λόγω της εγχώριας κατάστασης, όσο και των ευνοϊκών διεθνών εξελίξεων με τη σχετική ισχυροποίηση των χωρών που αντιστέκονται στην παγκόσμια ηγεμονία του ιμπεριαλισμού. Σήμερα, υπάρχουν προϋποθέσεις για να κατευθυνθεί η χώρα μας προς την αποδέσμευση από ΕΕ και ΝΑΤΟ, για να απελευθερωθεί ο λαός από τη θηλιά της εξαρτημένης υποανάπτυξης, ώστε η χώρα μας να αναπτυχθεί προς όφελος του λαού! Προβάλλει επείγουσα η αναγκαιότητα για μια πολιτική δύναμη που θα αντισταθεί αποτελεσματικά και θα προτείνει μια εναλλακτική και ενωτική πρόταση στην κατεύθυνση αυτή!

Το Πολυτεχνείο ζει,

να ηττηθούν ΕΕ & ΝΑΤΟ,

να ζήσουν οι λαοί!